Nişan yüzüğü takılı, davetiyeler gönderilmiş, mutluluk dorukta. Kristoffer Borgli'nin yeni filmi tam da bu noktadan başlıyor; yani her şeyin yolunda göründüğü, ama aslında hiçbir şeyin tam anlamıyla yerli yerinde olmadığı o kırılgan anın eşiğinden. Norveçli yönetmen Borgli, daha önce izlediğimiz işlerinde insanın kendisiyle ve toplumla kurduğu karmaşık ilişkiyi keskin bir gözle aktarma konusundaki ustalığını kanıtlamıştı. Bu kez Boston sokaklarına taşınan hikâye, yüzeyde klasik bir romantik komedi görünümü taşısa da altında çok daha derin ve rahatsız edici sorular barındırıyor. Güven nedir, sadakat nereye kadar uzanır ve bir çifti gerçekten birbirine bağlayan şey ne tür bir sınavdan geçerek anlam kazanır? Zendaya ve Robert Pattinson ikilisi, ekranda nadir rastlanan türden bir kimyayla buluşuyor. Zendaya'nın taşıdığı o hem kırılgan hem kararlı enerji, Pattinson'ın her rolde farklı bir katman keşfetme becerisinin yanında beklenmedik biçimde tamamlanıyor. Film boyunca bu iki karakteri izlerken hem onlara sempati duyuyor hem de zaman zaman onlarla aynı fikirde olmadığınızı fark ediyorsunuz; bu denge, iyi yazılmış bir senaryonun en belirgin işareti. Mamoudou Athie ve Alana Haim gibi isimlerin kadroyu güçlendirmesiyle oluşan topluluk, hikâyeye yalnızca destekleyici figürler olarak değil, birer ayna olarak katkı sağlıyor. Karakterler arasındaki dinamikler, ilişkinin asıl çatlaklarının nerede başladığını sessiz sedasız ortaya koyuyor. Borgli'nin anlatı anlayışında kara komedi her zaman yüzeyin hemen altında bekler; bir sahnede gülerken öte yanda bir şeylerin çözüldüğünü hissedersiniz. Melodramatik olmaktan kaçınmadan melodramayı bir araç olarak kullanan bu yaklaşım, filmi hem duygusal hem de zihinsel olarak meşgul edici kılıyor. Düğün öncesinin o tuhaf, gergin ve bir o kadar da komik atmosferi, izleyiciyi karakterlerin yanında sürüklüyor. Hafif bir romantik film bekleyerek girip çok daha karmaşık duygularla çıkabileceğiniz, naif görünümlü ama sormaktan çekinmediği sorular itibarıyla oldukça cesur bir yapım.