On sekizinci yüzyıl Venedik'i, kanalların üzerinde yükselen bir güzellikle her şeyi sardığı kadar kadınlar için derin bir sessizliğe de ev sahipliği yapar. Dönemin müzik merkezi sayılan bu şehirde, Pièta yetimhanesinde büyüyen Cecilia, kemana duyduğu tutkuyu erken yaşlarda keşfetmiş genç bir virtüözdür. Yeteneği tartışılmaz, sesi kalabalıkları susturacak kadar güçlüdür; ne var ki yetenekli olmak, bir kadın için o çağda özgürlük anlamına gelmez. Cecilia için yetimhanenin duvarları hem bir sığınak hem de görünmez bir kafestir; önünde tek meşru çıkış kapısı olarak evlilik durur. Damiano Michieletto, opera sahneleme deneyiminden beslenen bir görsel duyarlılıkla bu hikâyeyi perdeye taşıyor. Film, müziği soyut bir arka plan olarak değil, karakterlerin iç dünyasını şekillendiren canlı bir güç olarak ele alıyor. Antonio Vivaldi'nin yetimhaneye öğretmen olarak adım atmasıyla başlayan değişim, salt bir usta-öğrenci ilişkisinin çok ötesine geçiyor. Genç bir kadının kendi sesini bulma çabasını anlatıyor; hem gerçek anlamda, hem de hayat karşısında. Tecla Insolia, Cecilia rolüne içe dönük ama kararlı bir enerji katıyor; Stefano Accorsi ise Vivaldi'yi büyüklük hırsı ile öğretme sorumluluğu arasında gidip gelen, karmaşık bir figür olarak canlandırıyor. Film gerçek bir kişilikten ilham alıyor ve bu tarihsel zemin, anlatıya inandırıcı bir ağırlık kazandırıyor. Primavera, müzik tarihinin parlak köşelerinde gizlenmiş unutulmuş seslere duyulan bir saygı duruşu; aynı zamanda kalıba sığmayan bir ruhun kendini var etme çabasının lirik bir portresi.