Bir kültürün çöküşü mü, yoksa sonunda hak ettiği vedayı mı alıyor? Jackass, yirmi yılı aşkın süredir aynı soruyu farklı biçimlerde sorup durdu: İnsan bedeni ne kadar dayandırabilir ve bunu izlemek neden bu kadar zevkli? Jeff Tremaine'in bu son bölümüyle birlikte cevap artık netleşiyor gibi görünüyor; her şeyin bir sonu var, ama bazı sonlar diğerlerinden daha gürültülü oluyor. Johnny Knoxville ve ekibi, on yıllar boyunca kendilerini merdivenlerden aşağı attı, arabalara çarptı, vahşi hayvanlarla dans etti ve bütün bunları gülerek yaptı. Jackass, salt eğlence değil, aynı zamanda erkek dostluğunun, absürd cesaretinin ve nihayetinde fiziksel yıkımın bir kaydıydı. Best and Last başlığı bu bakımdan tesadüf değil; bir miras bildirimi gibi. Serinin bu noktaya gelmesi kolay olmadı. Knoxville'in son yıllarda yaşadığı ciddi yaralanmalar, grubun değişen kompozisyonu ve gerçek anlamda yaşlanan bir kadronun sahneye çıkmaya devam etmesi, bu filmi salt bir stunt koleksiyonunun çok ötesine taşıyor. İzlerken güldüğünüzü fark edersiniz, ardından bir anlığına durursunuz; bu insanlar artık genç değil, ama hâlâ aynı deliliği sahipleniyorlar. Bu tuhaf duygu, filmin en dürüst yanı belki de. Steve-O'nun kaotik enerjisi, Chris Pontius'un saf ve neredeyse çocuksu vurdumduymazlığı, Wee Man'ın fiziksel komediye olan doğal yatkınlığı; bu yüzler artık birer sembol haline geldi. Onları izlemek, bir neslin kolektif belleğine dokunmak gibi bir şey. Filmin belgesel dokusunu da es geçmemek gerekir; zira Jackass hiçbir zaman sadece gösteri olmadı, aynı zamanda bu garip kardeşliğin çıplak bir belgesiydi. TMDB puanının göstereceği üzere yapım eleştirmen beğenisini pek kazanmamış olabilir, ama Jackass zaten eleştirmenler için yapılmadı. Kendi kendini aşmaya çalışan, beden sınırlarını eğlenceye dönüştüren ve bunu bir ömür boyunca sürdürmenin ne anlama geldiğini sormaktan çekinmeyen bu topluluğun son durakları, hayranları için sıradan bir izleme deneyimi olmayacak.