Yalnızlık, belki de insanın yüzleşebileceği en ağır gerçeklerden biridir. Duncan Jones'un ilk uzun metrajlı filmi, bu ağırlığı bir ay üssünün steril koridorlarına taşıyarak hem bilim-kurgunun hem de varoluşsal dramanın sınırlarını yokluyor. Sam Bell, Ay'ın yüzeyinde yalnız başına çalışan bir madenci. Görevi, Dünya'nın enerji ihtiyacını karşılayan Helyum-3 üretim tesisini yönetmek. Üç yıllık sözleşmesinin sonuna yaklaşırken, eve sayılı haftalar kalmışken geçirdiği bir kaza hikâyenin seyrini kökten değiştiriyor. Yanında yalnızca Gerty adında, duygusal ifadeleri küçük bir emoji ekranına sığdırılmış bir yapay zeka robotu var. Jones, bu ilişkiyi öylesine ince bir dokunuşla işliyor ki insan-makine dinamiğini klişelere düşürmeden tüm gerilimiyle ortaya koyabiliyor. Film, gösteri gücüne değil düşündürme kapasitesine güveniyor. Ay üssünün dar, loş mekânları izleyiciyi de o ezici yalnızlığın içine çekiyor. Sam Rockwell ise kariyer tanımlayan bir performansla ekranı başından sonuna tek başına taşıyor; hem kırılgan hem dayanıklı, hem umutsuz hem inatçı bir adamı bütün katmanlarıyla canlandırıyor. Filmin atmosferi, 1970'lerin bilim-kurgu estetiğine derin bir saygı duruşu içeriyor. Klostrofobik gerilim, sorgulatıcı felsefe ve duygusal yoğunluk iç içe geçmiş hâlde ilerliyor. Kurumsal yalnızlaştırma, kimlik ve bellek üzerine kurulu temaları filmi sıradan bir uzay macerası olmaktan çıkarıyor. İzledikten sonra uzun süre zihinde kalan, bıraktığı soruları yanıtlamak yerine derinleştiren türden bir yapıt.