Sinema tarihinin en cesur yapısal kararlarından biri, bir filmin hem öncesini hem de sonrasını eş zamanlı anlatmak olabilir. Francis Ford Coppola, 1972'deki efsanevi ilk filmin ardından tam da bunu yapmayı göze aldı ve ortaya yalnızca bir devam filmi değil, orijinalin anlam katmanlarını sonsuza dek genişleten bir başyapıt çıkardı. Coppola bu kez iki zaman çizgisini ustaca iç içe örer. Bir yanda, 1900'lerin başında Sicilya'dan Amerika'ya sığınan genç Vito Corleone'nin hikâyesi vardır. Robert De Niro'nun bedenine ve ruhuna işlediği bu karakter, bir göçmenin hayatta kalma mücadelesini, onurunu nasıl inşa ettiğini ve gücün nerede başlayıp nerede sona erdiğini sorunsallaştırır. Öte yanda ise Michael Corleone, babasının kurduğu imparatorluğun tahtında oturur; ama bu taht, zamanla soğuk bir hapishaneye dönüşür. Al Pacino'nun gözlerindeki o karanlık derinlik, karakterin içinden geçtiği yolculuğu tek başına anlatmaya yeter. Film, iktidarın insanı nasıl dönüştürdüğü sorusuyla boğuşur. Vito Corleone güçlendi ve çevresindekileri korudu; Michael ise gücü korumak uğruna yavaş yavaş kaybettiği her şeyi görememektedir. İki kuşak arasındaki bu kıyaslamalı anlatı, bir trajedi olarak kurgulanmıştır ve seyirciye hiçbir zaman net bir kahraman sunmaz. Havana'nın ışıltılı geceleri, Senatonun soğuk koridorları ve Sicilya'nın soluk sarısı arasında gidip gelen film, her mekânda farklı bir yalnızlık biçimini keşfeder. Nino Rota'nın ikonik müziğiyle harmanlanan görüntü yönetimi, dönemin atmosferini olağanüstü bir titizlikle yeniden kurar. Kostümler, mekânlar, ışık tercihleri; bunların hiçbiri tesadüf değildir. Her kare, anlatılmak istenenle birebir konuşur. Eleştirmenler ve sinema tarihçileri bu yapımı, özgününü geçen ender devam filmlerinden biri olarak konumlandırmaktadır. Bu değerlendirme abartı değildir. Çünkü Baba II, yalnızca bir hikâyeyi sürdürmez; o hikâyenin ruhunu daha da derinleştirir ve izleyiciyi filmin bitiminden çok sonra da düşündürmeye devam eder.