Lars von Trier sinemasının en tartışmalı ve en cesur projelerinden biri olan bu ikinci bölüm, ilk filmde başlayan itirafı daha karanlık, daha keskin bir yere taşıyor. Joe'nun anlatısı artık gençliğin o kırılgan dürtülerinden çıkmış; yetişkinliğin ağırlığına, sorumluluğun kaçınılmazlığına ve bedenin hem bir sığınak hem de bir hapishaneye dönüşebileceği o muğlak bölgeye girmiş durumda. Von Trier bu filmde seyirciye kolay bir seyir deneyimi sunmuyor. Anlatı, Joe ile Seligman arasındaki o loş odada devam ediyor; bir kadın anlatıyor, bir adam dinliyor. Ama bu ilişkinin kendisi de zamanla dönüşüyor, kırılıyor, yeniden şekilleniyor. İlk bölümdeki entelektüel oyunbazlık burada da var, ancak altındaki zemin çok daha sert ve soğuk. Senaryo, cinselliği salt bir arzular silsilesi olarak değil; kimlik, acı, bağlanma ve yalnızlık üzerine kurulmuş karmaşık bir dil olarak ele alıyor. Charlotte Gainsbourg, daha önce de Von Trier'le çalışmış ve bu yönetmenin dünyasının ne denli talepkâr olduğunu bilen bir oyuncu olarak burada sınırlarını bir kez daha zorluyor. Joe'yu hem acımasız hem de derinden kırılgan bir figür olarak canlandırması, filmin duygusal omurgasını tek başına taşıyor. Willem Dafoe'nun da dahil olduğu destekleyici kadro, anlatının bazı bölümlerinde hikâyeyi beklenmedik yönlere doğru çekiyor. Film, sadomazofizm, annelik, şiddet ve terapinin iç içe geçtiği bir yapıya sahip. Ama Von Trier hiçbir zaman salt provokasyon peşinde koşmuyor; her sahne bir şeyin peşinde, her itiraf bir şeyi gizliyor. İzleyiciyi rahatsız etmek bu sinemanın bir amacı ama asıl hedef o rahatsızlığın ardında yatan soruları sormak: Arzularımızdan sorumlu muyuz? Acıyı seçmek bir tür özgürlük müdür? Bir insan başkalarına karşı ne kadar dürüst olabilir, kendine karşı ne kadar? Sonun getirdiği his, uzun süre geçmiyor. Von Trier'in bu iki parçalı yapıtını tamamlayanlar, sinema salonundan ya da ekran başından kalktıklarında bir şeyleri geride bırakmış gibi hissediyorlar. Bu his tam da filmin istediği şey.