Yedinci yüzyılın kavurucu Arabistan coğrafyasında, Mekke'nin dar sokaklarından yükselen bir sesin dünyayı nasıl değiştirebildiğini anlatmak kolay bir sinematografik görev değildir. Moustapha Akkad, bu zorlu malzemeyi büyük bir cesaret ve saygıyla perdeye taşır; ortaya hem inanç tarihinin dönüm noktasını hem de evrensel bir özgürlük mücadelesini belgeleyen nadir yapıtlardan biri çıkar. Film, putperestliğin ve kabile hukukunun her şeyi belirlediği Cahiliye dönemini son derece sert bir gerçekçilikle kurar. Köleliğin olağan sayıldığı, zayıfın ezildiği ve kadının neredeyse yok hükmünde tutulduğu bu düzene karşı yükselen ses, çok küçük bir toplulukla başlar; ama taşıdığı fikrin ağırlığı her sahneye sinmiştir. Anthony Quinn'in güçlü yorumuyla hayat bulan Hz. Hamza, bu dönüşümü bedensel bir kararlılıkla simgeler. Akkad'ın en büyük tercihi, Hz. Muhammed'i doğrudan kameraya yansıtmamaktır. Bu bilinçli karar, filmi hem İslami hassasiyetlere sadık kılar hem de izleyiciyi pasif bir seyirciden etkin bir tanığa dönüştürür. Sahnenin odak noktası hep o sese verilen tepkiler, o ışığa dönen yüzlerdir. Epik savaş sekansları, çöl yolculukları ve inançlarından ötürü ağır bedeller ödeyen insanların hikayeleri birbirine örülürken, film hiçbir zaman saf bir zafer anlatısına sürüklenmez. Asıl anlattığı şey, dönüşümün bedelidir; hem bireysel hem de toplumsal. İslam tarihini ve bu inancın nasıl yeşerdiğini merak edenler için sinema tarihinin en değerli kapılarından biri olmayı sürdürüyor.