İstanbul'un karanlık sokaklarında bir zamanlar adından söz ettiren, şimdi ise geride bıraktığı hayatın gölgesinde yaşayan bir adamın hikâyesi, hem sert hem de derinden dokunan bir yolculuğa dönüşüyor. Ömer Vargı'nın yönettiği Kabadayı, Türk sinemasının ender başardığı şeyi yapıyor: Aksiyon ve duygu arasındaki dengeyi ustaca kuruyor. Şener Şen, geçmişini çoktan gömmüş bir kabadayıyı canlandırırken sahneye her adım attığında hem ağırlık hem de yorgunluk taşıyor. Bu yorgunluk, fiziksel değil; yılların, kaybedilmişliklerin ve hesaplaşılamamış sancıların yorgunluğu. Beklenmedik bir haberle birlikte bu durağan hayat yerinden sökülüyor ve adam, hem bir baba hem de eski kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalıyor. Kenan İmirzalıoğlu'nun canlandırdığı genç karakter ise babasıyla kurulan gergin, kırılgan ilişkiyle filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Aralarındaki her sahne, söylenmeyenlerin ağırlığını taşıyor. Öte yandan hikâyenin karanlık yakıtını sağlayan tehdit, sıradan bir hesaplaşmanın çok ötesine geçiyor; takıntı, sahiplenme ve yıkım üzerine kurulu bir obsesyona dönüşüyor. Film, 2000'lerin Türk sinemasında nadir görülen bir özgüvenle ilerliyor. Melodramın tuzaklarına düşmeden duygusallığı yakalıyor, aksiyon sahnelerini ise gösteriş değil gerilim için kullanıyor. Kabadayı, nesiller arası kopukluk, suç dünyasından çıkışın bedeli ve sevginin insanı nasıl savunmasız bıraktığı üzerine düşündürürken izleyicisini hiç bırakmıyor.