Otuz yıla yaklaşan bir yolculuğun son durağında, Hideaki Anno hem izleyicisiyle hem de kendisiyle yüzleşiyor. Evangelion serisi, 1995'te televizyon ekranlarında başladığında yalnızca bir mecha animesi olarak değil, insan psikolojisinin, yalnızlığın ve varoluşun derinliklerine inen bir çığlık olarak yankılanmıştı. Rebuild dörtlemesinin son halkası olan bu film, o çığlığın sonunda bir nefese dönüştüğü an. Shinji'nin hikâyesi yıllardır bastırılmış bir acının, terk edilmişliğin ve kendi içine kapanmanın hikâyesiydi. Burada ise karakterlerin tanıdık çatışmaları bambaşka bir zemine taşınıyor. Harap bir dünyada, eskinin gölgesinde yaşamaya çalışan insanlar; pilotluk üniformaları olmadan, sadece insanlar olarak. Çöküşün ortasında gündelik hayatın ısrarla sürmesi, filmin en güçlü anlarından birini oluşturuyor. Tarlalar sürülüyor, yemekler pişiriliyor, el işleri yapılıyor. Kıyametin ardından bile sabahın geldiğini hatırlatan bu sadelik, serinin dramatik yüküyle kıyaslandığında neredeyse şiirsel bir etki yaratıyor. Anno'nun imzası her karede hissediliyor. Animasyon dili zaman zaman gerçekçilikten sapıyor, soyutlamaya ve bilinçli kırılmalara alan açıyor. Klasik Evangelion'un ruhsal iklimini sürdürürken görsel anlatı alışılmadık bir cesaretle yeni biçimler deniyor. Bazı sahnelerde izleyici kendini hikâyenin dışına itilmiş gibi hissedebilir; bu rahatsızlık kasıtlı ve derin bir anlam taşıyor. Baba ile oğul arasındaki kırık ilişki, bu kez serinin belki de en yürek sıkıştıran boyutuna ulaşıyor. Gendo'nun perspektifi ilk kez bu denli içeriden ve kırılgan bir biçimde açılıyor; bu, uzun yıllardır seyircinin nefret etmeyi öğrendiği bir karakteri yeniden düşündürten nadir anlardan biri. Evangelion'u hiç izlememiş biri için bu film neredeyse anlaşılmaz olabilir. Ancak seriye gönül vermiş olanlar için kapanış niteliği taşıyan her sahne, yıllarca biriken duygusal ağırlığın boşalmasına aracılık ediyor. Veda bazen çözüm getirmez; yalnızca kabulleniş getirir. Anno burada tam olarak bunu sunuyor: Sonsuzluğa uzanmak yerine toprağa basmayı, dışarıda kalmak yerine bağlanmayı seçmenin ne anlama geldiğini sorgulayan, usul ama sarsıcı bir son.