Hamilelik, pek çok kültürde hem kutsal hem de kırılgan bir eşik olarak görülür; yeni bir hayatın başlangıcı, ama aynı zamanda bilinmezin kapısında durmak gibi. Araf da tam bu hassas noktaya konumlanarak gerilim ve korku türünü yerel bir duyarlılıkla harmanlama iddiasıyla çıkar seyircinin karşısına. Akademi yıllarında tanışıp evlenen Eda ve Cenk, hayatın onlara sunduğu en büyük müjdeyle, bir bebeğin varlığıyla mutluluklarını taçlandırır. Ancak bu sevinç uzun sürmez. Hamileliğin ilerleyen dönemlerinde Eda, giderek yoğunlaşan ve gerçekliğin sınırlarını zorlayan olaylarla baş başa kalır. Yaşananlar sıradan bir psikolojik bunalımın çok ötesindedir; sanki görünmez bir öfke, geçmişten sızarak onların dünyasına yerleşmiştir. Film, yasadışı kürtaj ve suç kavramları etrafında şekillenen karanlık bir geçmişi arka plan olarak kullanır. Bu tercih, korku öğelerini salt görsel yoğunluğa değil, ahlaki bir sorgulamaya yaslamaya çalışır. Cennete de cehenneme de kabul edilemeyen, arafta asılı kalmış bir varlığın intikam arayışı, filmin ruhunu oluşturur. Ne var ki Araf, taşıdığı tematik potansiyeli tam anlamıyla hayata geçiremeyen yapımlar arasında yer alır. Atmosfer kurma çabaları zaman zaman inandırıcılıktan uzaklaşır, anlatı tutarlılığı ise seyircinin bağını zayıflatır. Yine de yerli korku sinemasının 2000'li yıllardaki arayışlarını belgelemesi açısından merak uyandıran bir dönem yapıtı olma özelliğini korur.