Bazı hikâyeler, seyirciye yalnızca bir film seyrettiklerini değil, gizli bir gerçeğin kapısından içeri çekildiklerini hissettiren türden bir ağırlık taşır. Aditya Dhar'ın yönetmen koltuğuna oturduğu bu yapım da tam olarak o kategoriye giriyor; ancak bunu yalnızca aksiyon sahneleriyle değil, altına sinen ruh haliyle başarıyor. 1990'ların sonu ve 2000'lerin başına uzanan bir zaman dilimine yerleşen film, Hindistan'ın siyasi ve güvenlik tarihinin en karanlık sayfalarından birini sinema diline dönüştürüyor. Karaçi'nin kalabalık, tehlikeli ve yabancı sokaklarında geçen bu hikâye, casusluk türünün klasik gerilimini bölgenin özgün siyasi dokusuna işleyerek hem yerel hem evrensel bir gerilim yaratıyor. Uluslararası casusluk filmleri genellikle steril bir soğukkanlılıkla işler konusunu; burada ise her şey çok daha ham, çok daha gerçek ve çok daha acımasız hissettiriyor. Ranveer Singh, kariyerinde belki de en kontrollü performanslarından birini sergiliyor. Coşkuya değil derinliğe yaslanmak zorunda kaldığı bu roldeki dönüşümü dikkat çekici. Yanında Akshaye Khanna ve R. Madhavan gibi oyuncuların varlığı filmi yalnızca bir yıldız gösterisinden çıkarıp gerçek anlamda bir topluluk anlatısına dönüştürüyor. Arjun Rampal ise her sahnede taşıdığı o karanlık varlıkla izleyicinin zihninde kalıcı bir iz bırakıyor. 212 dakikalık süresi, sabırsız seyirciye uzun gelebilir. Ama film bu süreyi doldurmak için değil, katman katman açmak için kullanıyor. Terör, siyasi yozlaşma, milliyetçilik ve bireysel fedakârlık gibi temalar, birbiriyle çatışan ahlaki sorularla birleşerek hikâyeye nefes aldırıyor. Senaristlerin "vatanseverlik" kavramını basit bir propaganda unsuruna indirgemek yerine tartışmalı, karmaşık ve zaman zaman insanı bunaltan boyutlarıyla ele alması, filmi türünün sıradan örneklerinden ayıran en güçlü özelliği. Aksiyon sahneleri görkemli, ancak hiçbir zaman gereksiz biçimde süslü değil. Şiddet bir araç olarak kullanılıyor ve ağır atmosferi dağıtmak yerine pekiştiriyor. Kanlı, kasvetli, zaman zaman neredeyse boğucu olan bu dünyada, seyirci de sızılan örgütün içinde kaybolup gidiyor; kim güvenilir, hangi yüz gerçek, bu oyunun kuralları ne, bunları çözerken hem zihni hem sinirleri zorlayan bir deneyim yaşıyor.