Moda dünyası, dışarıdan bakıldığında her şeyiyle büyüleyici görünür; parlak dergiler, kusursuz tasarımlar, zarafetin doruk noktası. Oysa bu dünyanın kapısından içeri adım atan biri için gerçeklik çok daha keskin, çok daha acımasız bir yüz gösterir. David Frankel'ın 2006 yapımı bu filmi, işte tam da bu yanılsamayı ustalıkla parçalara ayırır. Anne Hathaway'in canlandırdığı Andy Sachs, gazetecilik hayalleri kuran, modan uzak, sıradan bir genç kadındır. Hayatının dönüm noktası, dünyanın en prestijli moda dergisinin efsanevi genel yayın yönetmenine asistan olarak işe girmesiyle başlar. Kulağa göz kamaştırıcı gelse de bu fırsat, aynı zamanda kişiliğini, değerlerini ve kim olduğunu sorgulayacağı zorlu bir sürecin de fitilini ateşler. Filmin kalbinde ise Meryl Streep'in neredeyse efsaneleşmiş performansı yatar. Miranda Priestly rolünde Streep, bağırmadan, tehdit etmeden ve ama sesiyle bile insanı küçülten bir güç yaratır. Sakin, kontrollü ve soğuk bir otoriteyi bu denli inandırıcı biçimde yansıtmak başlı başına bir ustalık göstergesidir. Miranda; kariyer hırsı, kadın gücü ve toplumun bu güce nasıl baktığı üzerine tek başına bir tartışma zemini oluşturur. Emily Blunt ve Stanley Tucci'nin renkli performanslarıyla desteklenen film, aslında yalnızca moda dünyasını anlatmıyor. Bir bireyin hırsa ne kadar yenik düşebileceğini, kurumsal hayatın insanı nasıl dönüştürdüğünü ve kendine sadık kalmanın ne denli cesaret gerektirdiğini ince bir ironiyle gözler önüne seriyor. Kostüm seçimlerinden müzik kullanımına, New York sokaklarından Paris atmosferine kadar her detay bu anlatıyı güçlendirmek için özenle kurgulanmış. Komedi ve drama arasındaki ince dengeyi bozmadan ilerleyen film, izleyiciyi hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Kariyer mi, kimlik mi? Başarı mı, dürüstlük mü? Bu sorular ekran karardıktan sonra da zihinlerde takılı kalıyor. Moda eleştirisi gibi başlayan bu hikâye, zamanla çok daha evrensel bir özeleştiriye dönüşüyor; hem karakterler için hem de izleyici için.