Koca bir buzul, yavaş yavaş dünyanın üzerine çökerken, gezegenin dört bir yanındaki canlılar güneyin sıcaklığına doğru göç etmektedir. Ancak bu kaotik göç dalgasının tam ortasında, birbirine hiç de benzemeyen üç hayvan, son derece beklenmedik bir yükle baş başa kalır: kaybedilmiş, savunmasız bir insan yavrusu. Chris Wedge'in yönettiği bu yapım, ilk bakışta sıradan bir animasyon macerası gibi görünebilir. Oysa altında çok daha sıcak, çok daha evrensel bir şey akar. Mamut Manny'nin kaba görünüşünün ardında sakladığı derin yalnızlık, tembel hayvan Sid'in bütün o gürültüsü içinde yankılanan sevgi açlığı ve kaplan Diego'nun soğuk dış kabuğunun altındaki gerçek... Bu üçünün birlikteliği, tesadüfen doğmuş gibi görünse de zamanla bir şeye dönüşür; adına kolay kolay aile diyemesen ama başka türlü de tarif edemediğin bir şeye. Film, buz tutan manzaralar ve neredeyse dünyanın sonu gibi görünen bir coğrafyada geçse de hiçbir zaman kasvetli hissettirmez. Mizah, hikâyenin dokusuna o kadar ustaca işlenmiştir ki güldürürken aynı zamanda dürter seni. Kaybetmenin, sorumluluk almanın ve güvensizliğin üstesinden gelmenin nasıl bir şey olduğunu, uzun dişli bir kaplanın gözlerinden izlemek oldukça etkileyici bir deneyime dönüşür. Ray Romano, John Leguizamo ve Denis Leary'nin seslendirmeleri, karakterlere yalnızca ses değil kişilik katar. Her replik, her tepki; o soğuk dünyada bir iç ısınması gibi hissedilir. Üstelik filmin kenar notlarına düşülmüş gibi görünen o sincap sahneleri, zamanla başlı başına bir ikon haline gelmiştir. Sözlü olmayan, saf komedi anlayışının en yalın örneklerinden biri olarak sinemaya kazınmıştır. Seksen bir dakika boyunca hem çocukları hem de yetişkinleri farklı düzeylerde konuşturan bu yapım, 2000'lerin animasyon dünyasında yeni bir çığır açmıştır. Görselliği dönemine göre cesur, hikâyesi ise zamansızdır. Soğuğun ortasında tutuşan o kor, izledikten çok sonra da sönmez.