Marvel Sinematik Evreni'nin belki de en duygusal köşelerinden birinde geçen bu üçüncü film, sekiz yılı aşkın süredir izlediğimiz karakterleri bambaşka bir gözle görmemizi sağlıyor. James Gunn, galaksinin ötekilere, kaybedilmişlere ve kırıkların bir araya gelerek oluşturduğu ailelere dair söyleyeceklerini bu filmde en olgun haliyle ortaya koyuyor. Rocket Raccoon, serinin ilk filminden bu yana görsel komedinin ve sert dış kabuğun ardına gizlenmiş bir karakter olarak kaldı. Gunn bu filmde o kabuğu yavaşça soyuyor ve altında neyin yattığını izleyiciyle paylaşıyor. Bir hayvanın hem nesne hem kurban hem de varoluşsal bir soru işareti olarak kurgulandığı bu anlatı, MCU standartlarının çok ötesine geçerek neredeyse bağımsız bir bilim kurgu dramaya dönüşüyor. Kimlik, bellek ve yaratılmak ile var olmak arasındaki fark üzerine bu denli samimi düşünen bir süper kahraman filmiyle karşılaşmak beklenmedik ölçüde etkileyici. Bununla birlikte film, grubun dağılma eşiğinde olduğu bir döneme denk geliyor. Her karakter kendi iç yolculuğuyla boğuşurken, aralarındaki bağın ne kadar kırılgan ve bir o kadar da güçlü olduğu hissediliyor. Seçilmiş aile kavramı, bu filmde sloganın ötesine geçip gerçek bir dramatik ağırlık kazanıyor. İzlerken güldüğünüz sahnelerin hemen ardından baskıladığınız bir şeylerin yüzeye çıkabileceğini peşinen söylemek gerekir. Kötü adamın tasarımı da serinin en akılda kalıcıları arasına giriyor. Saf bir ideolojinin neye dönüşebileceğini gösteren bu figür, yüzeysel bir engelden ziyade filmin ana temalarıyla derinden bağlantılı bir ayna işlevi görüyor. Gunn'ın müzikal seçkisi her zamanki gibi güçlü, aksiyonun ritmi tatmin edici, mizah ise hiçbir zaman dramatik ağırlığı baltalamiyor. Ama bu filmi diğerlerinden ayıran şey gerçekten bunlar değil. Galaksinin Koruyucuları'nı ilk kez izleyenler belki şaşırır, ancak üç filmi birden takip edenler için bu kapanış, bu karakterlere duyulan sevgiyi hak ettiği şekilde karşılıyor. Bir veda olarak planlanmış, ama izleyicide iz bırakacak türden bir veda.