1980'lerin çöküş içindeki Gotham'ı, yalnızca bir süsleme değil; başlı başına bir karakter olarak karşımıza çıkıyor Todd Phillips'in bu çarpıcı yapıtında. Çöp yığınları, karanlık sokaklar ve toplumsal öfkeyle kaynayan bu şehir, Arthur Fleck adlı bir adamın iç dünyasıyla öylesine iç içe geçiyor ki, bir noktadan sonra hangisinin hangisini dönüştürdüğünü anlamak güçleşiyor. Joaquin Phoenix'in beden ve ruhunu ortaya koyduğu bu performans, sinema tarihinin tartışmasız en etkileyici oyunculuk çalışmalarından biri olarak yerini alıyor. Phoenix, Arthur'u yalnızca bir kötü adam olarak değil; sistem tarafından defalarca ezilmiş, sevgiye muhtaç, kırılgan bir insan olarak canlandırıyor. İzleyiciyi rahatsız eden de tam bu nokta: Empati kurulması neredeyse imkânsız bir karaktere rağmen kendinizi onun acısını hissederken buluyorsunuz. Film, bir çizgi roman uyarlamasının çok ötesine geçerek sert bir toplumsal eleştiriye dönüşüyor. Yoksulluk, ruh sağlığına erişimin önündeki duvarlar, medyanın yarattığı sahte kahramanlar ve sınıfsal uçurumlar; bunların hiçbiri didaktik bir dille işlenmiyor. Her şey Arthur'un gözünden, onun zihninin çözülüşüyle birlikte hissettiriliyor. Bu yüzden film sizi düşünmeye değil, önce hissetmeye zorluyor. Robert De Niro'nun beyazperdedeki varlığı da filmin dokusuna ustaca işleniyor. İki büyük oyuncunun aynı karede buluştuğu anlar, sözün bitip gerilimin devralmasıyla hafızalara kazınıyor. Zazie Beetz ve Frances Conroy ise sınırlı ekran sürelerine karşın Arthur'un dünyasını anlamlandırmak için kritik taşlar koyuyor yerine. Hildur Guðnadóttir'in Oscar'la ödüllendirilen müziği, filmin ruhunu belki de görüntülerden bile iyi özetliyor. O telli çalgıların çıkardığı ağır, içe işleyen ses; Arthur'un içindeki karanlığın yavaş yavaş yüzeye çıkışını izlerken sizi de derinden etkiliyor. Joker, izleyicisine kolay bir katarsis sunmuyor. Aksine, izlendikten sonra geride rahatsız edici sorular bırakıyor. Bir şeytanın doğuşunu mı izledik, yoksa sistemin yarattığı kaçınılmaz bir sonucu mu? Bu sorunun yanıtını film size bırakıyor ve bu tercih, onu sıradan bir köken hikâyesinden çok daha fazlası yapıyor.