Mumbai'nin en yoğun ve en zorlu semtlerinden Dharavi, dünyaca tanınan bir gecekondu bölgesidir; ama aynı zamanda içinden çıkan seslerin bastırılmasına rağmen hayatta kaldığı bir yerdir. Zoya Akhtar'ın ustalıkla kurguladığı bu film, tam da bu sokaklardan yükselen bir sesin hikâyesini anlatıyor. Ranveer Singh, yoksulluk içinde büyümüş, hayalleri ile içinde bulunduğu gerçeklik arasında sıkışıp kalmış genç bir adamı canlandırıyor. Babası birden fazla kadınla evli, evi kalabalık ve karanlık, geleceği belirsiz. Ama kafasının içinde kelimeler var, ritimler var ve bunları söyleme ihtiyacı giderek büyüyor. Hint sinemasının alışılmış kalıplarının dışına çıkan bu yapım, rap müziği yalnızca bir sahne unsuru olarak kullanmıyor; onu bir sınıf çatışmasının, kimlik arayışının ve var olma mücadelesinin dili hâline getiriyor. Gerçek Mumbaililer, gerçek sokak sanatçıları ve yerinden edilmiş toplulukların sesleri filme dokunuşlar katıyor; bu yüzden her sahne fazla cilalı değil, çiğ ve samimi bir enerji taşıyor. Alia Bhatt'ın canlandırdığı güçlü kadın karakter ise filmin en çarpıcı katmanlarından birini oluşturuyor. Aşk hikâyesi var, ama bu filmin kalbi aşktan daha derin bir yerde atıyor. İzleyiciye kendini bulma çabasının hem evrensel hem de çok özgün olabileceğini hissettiren Sokağın Sesi, Bollywood'un kendine dürüstçe bakabildiği nadir örneklerden biri.