Alejandro González Iñárritu'nun yönetmenlik kariyerinin ilk halkası olan bu yapıt, Meksika sinemasının uluslararası arenada yeniden doğuşunu simgeler. Mexico City sokaklarından süzülen ham enerjiyle şekillenen hikaye, şehrin kendisini de sessiz ama ezici bir karakter olarak kurar; kalabalığın içindeki yalnızlık, yoksulluğun ortasındaki arzu ve refahın gölgesindeki çaresizlik bir arada nefes alır. Film, birbirinden farklı üç hikayeyi tek bir trafik kazasının etrafında örer. Genç ve tutkulu Octavio, kardeşinin karısına olan yasak aşkı uğruna tehlikeli bir yola girer; köpek dövüşlerinin kanlı dünyası onu hem umuda hem de felakete doğru sürükler. Öte yanda Daniel, orta yaş bunalımının ortasında her şeyi geride bırakıp genç model Valeria için yeni bir hayat kurmaya çalışır. Üçüncü hikaye ise şehrin görünmez yüzünü, kaldırımlarda dolaşan gizemli bir figürü sahneye taşır. İñárritu doğrusal olmayan bu anlatı yapısını seyirciye kafa karıştırmak için değil, hayatın kendisindeki o öngörülemeyen kırılma anlarını hissettirmek için kullanır. Köpekler burada salt birer hayvan değil; sahiplerinin içsel dünyalarını yansıtan aynalar, onların kaderlerine ortak tanıklar olarak işlev görür. Rodrigo Prieto'nun el kamerasıyla yakaladığı gergin görüntüler, filmin duygusal yoğunluğunu sürekli kaynayan ama patlamayan bir gerilim içinde tutar. Gael García Bernal başta olmak üzere tüm oyuncu kadrosu bu zorlu atmosferi inanılır bir doğallıkla taşır. Aşkın, kaybın ve pişmanlığın aynı anda var olabileceğini hatırlatan bu film; izledikten uzun süre sonra bile içinde bir şeylerin yerinden oynamış olduğunu hissettiren cinsten bir yapıttır.