Sam Raimi'nin 2002'de başlattığı ve milyonlarca izleyiciyi büyüleyen Örümcek Adam serisi, üçüncü filmiyle hem doruk noktasına hem de en tartışmalı dönemine ulaşır. Tobey Maguire'ın canlandırdığı Peter Parker, bu kez daha önce hiç karşılaşmadığı bir düşmanla yüzleşmek zorunda kalır; bu düşman başkası değil, bizzat kendisidir. Film, Peter'ın hayatının neredeyse mükemmelleştiği bir noktadan başlar. Şehir onu seviyor, Mary Jane yanında ve Örümcek Adam artık bir efsane. Ancak bu görüntünün altında kırılgan bir denge yatmaktadır. Uzaydan gelen gizemli bir organizma Peter'ın kostümüne yapışır ve yavaş yavaş ona sızmaya başlar. Siyah kostüm yalnızca fiziksel güçleri artırmaz; bastırılmış öfkeyi, kibri ve öz merkeziliği de su yüzüne çıkarır. Raimi bu dönüşümü, bir süper kahraman hikâyesinin çok ötesinde, insanın kendi karanlık yüzüyle hesaplaşması olarak ele alır. Senaryo aynı anda birden fazla tehdidle ilgilenmek zorunda kalır. Kumadam, kumdan oluşan vücuduyla görsel açıdan son derece etkileyici bir karakter sunarken, arka planında taşıdığı insani hikâye onu sıradan bir kötüye dönüşmekten kurtarır. Venom ise serinin en karizmatik antagonistlerinden biri olma potansiyeli taşısa da ekranda yeterince vakit bulamadığı için tam anlamıyla açılamaz. Bu denge sorunu, filmin en çok eleştiri alan yönlerinden biridir. Bununla birlikte Spider-Man 3, özünde güçlü bir şey söyler: intikam cazip gelir, kibir kendiliğinden gelişir ve sevdiklerimizi en çok güçlü olduğumuzu sandığımız anlarda kaybederiz. Affetmek ise hem en zor hem de en insani eylemdir. Film bu temayı zaman zaman fazla açık sözlü bir dille işlese de duygusal ağırlığı seyirciyi sonuna kadar tutar. Serinin kapanış filmi olarak değerlendirildiğinde, Spider-Man 3 mükemmel değildir; fazla dolu, yer yer dağınık ve bazı sahneleri gereksiz yere uzundur. Ama Peter Parker'ı insan yapan şeyin ne olduğunu hatırlatan, şefkatin ve alçakgönüllülüğün bir kahraman için en büyük güç kaynağı olduğunu anlatan bu hikâye, tüm aksaklıklarına rağmen izlenmesi gereken bir kapanış sunar.