Miles Morales'in hikâyesi, ilk filmde sıradan bir Brooklyn gencinin nasıl olağanüstü bir sorumlulukla yüzleştiğini anlatıyordu. Devam filmi ise bu temeli alıyor ve üzerine çok daha büyük, çok daha cesur bir şey inşa ediyor. Söz konusu olan yalnızca bir süper kahraman macerası değil; kimlik, kader ve aile arasında sıkışıp kalan bir gencin varoluş mücadelesi. Görsel açıdan bakıldığında, animasyon tarihinin sınırlarını yeniden çizdiğini söylemek abartı olmaz. Her evren kendi çizim diline, kendi renk paletine, kendi ritmine sahip. Bir sahne neredeyse empresyonist bir tablo gibi görünürken bir sonraki karikatür karelerini taklit ediyor. Bu çeşitlilik sırf göz ziyafeti sunmak için değil, her kahramanın dünyasının birbirinden farklı olduğunu sezgisel olarak hissettirmek için tasarlanmış. Yönetmenlik anlayışı bu denli tutarlı ve bilinçli olduğunda sonuç kendiliğinden etkileyici oluyor. Filmin asıl meselesi ise görselliğin çok ötesinde. Miles, kahraman olmanın evrensel bir formülü olup olmadığını sorguluyor. Ona göre kendi yolunu çizmek mümkün; ama karşısına çıkan her figür bunun o kadar da kolay olmadığını düşünüyor. İşte bu gerilim, filmin omurgasını oluşturuyor. "Kahraman olmak" bazen sevdiklerinden vazgeçmek, bazen kurallara boyun eğmek, bazen de sistemin kendisine karşı çıkmak anlamına geliyor. Hangisinin doğru olduğunu film size söylemiyor; o seçimi seyirciye bırakıyor. Oscar Isaac'ın seslendirdiği Miguel O'Hara karakteri, bu gerilimi mükemmel biçimde kişileştiriyor. Hailee Steinfeld'in Gwen'i ise duygusal ağırlık merkezini sağlıyor; iki genç arasındaki ilişki aceleci değil, içten ve yavaş gelişiyor. Shameik Moore'un Miles'a kattığı enerji ise filmi boyunca sizi karaktere bağlı tutuyor. Klişe gibi görünen bazı yapı taşlarını film bilinçli olarak kullanıyor ve ardından onları tersine çeviriyor. Çünkü zaten tartışılan şey tam da bu: Kahramanlığın şablonlarla açıklanıp açıklanamayacağı. Sonuç açık uçlu ve cesur, izleyiciyi rahatsız edecek kadar dürüst. Büyük bir hikâyenin tam ortasında bırakıldığınızı hissedeceksiniz; ama bu his tamamlanmamışlıktan değil, anlatının nereye gittiğini merak etmekten kaynaklanıyor.