Nuri Bilge Ceylan sineması, Türkiye'nin taşrasını yalnızca bir mekân olarak değil, insanın iç dünyasının bir yansıması olarak sunar. Kuru Otlar Üstüne de bu geleneğin olgunlaşmış, derinleşmiş bir halkası olarak karşımıza çıkıyor. Doğu Anadolu'nun sert kışında, karla kaplı bir köy okulunda görev yapan genç resim öğretmeni Samet, bu topraklara ait olmadığını her fırsatta hissettiren biridir. İstanbul'a dönmek için günleri saymakta, geçici gördüğü bu hayatı gerçekten yaşamaktan imtina etmektedir. Ancak bir öğrencinin yönelttiği suçlama, bu bekleme halini aniden yerinden eder ve Samet kendini hem mesleki hem insani açıdan sorgulamak zorunda kalır. Film, olay merkezli bir yapıdan çok karakterin zihninde gezinen uzun, nefes kesen diyaloglarla ilerler. Ceylan'ın kamerasının altında hiçbir yüz masum kalamaz; her sözcüğün arkasında farklı bir niyet, her sessizliğin içinde bastırılmış bir gerçek gizlidir. Merve Dizdar'ın canlandırdığı Nuray karakteriyle gelişen ilişki ise filmin düşünsel omurgasını oluşturur ve Samet'in aydın kimliğini, ahlaki tutumunu ve yalnızlığını acımasızca sorgular. Görüntü yönetmenliğinin yarattığı soğuk, gri ve neredeyse nefes almayı zorlaştıran atmosfer, karakterlerin içsel sıkışmışlığıyla örtüşerek izleyiciyi de o uzak köyde bırakır gibi hissettiriyor. Bir yerleşemeyen, bir türlü var olamayan modern bireyin portresini çizen bu yapıt, izledikten sonra kafanızda uzun süre yankılanmaya devam ediyor.