Stanley Kubrick'in 1980 yapımı bu filmi, korku sinemasının sınırlarını sonsuza kadar yeniden çizdi. Stephen King'in romanından ilham alarak çekilen yapıt, sıradan bir aile hikâyesini öyle derin katmanlara taşır ki izleyici, perdede gördüğü şeyin gerçekten orada olup olmadığını sormaktan kendini alamaz. Hikâyenin merkezinde yaratıcı bir tıkanmanın pençesine düşmüş bir yazar var. Colorado dağlarındaki ıssız ve görkemli bir otele kapanmak, ona hem huzur hem de yeni bir başlangıç vaat ediyor. Yanında küçük oğlu ve eşi de var. Dışarıda kış, içeride ise yavaş yavaş kaynayan, adını koymakta güçlük çektiğin bir huzursuzluk. Kubrick bu gerilimi anbean inşa ediyor; ani korkutmalar yerine alttan alta işleyen, sürünen bir tedirginlikle seni kuşatıyor. Filmin olağanüstü başarısının bir sırrı, mekânı bir karakter olarak kullanmasında yatıyor. Overlook Oteli duvarları, koridorları ve simetrik mimarisiyle adeta nefes alan bir varlığa dönüşüyor. Kubrick'in o meşhur takip çekimleri, izleyiciyi otelin içinde kaybolmuş gibi hissettiriyor. Kamerası hiçbir zaman tam olarak nereye baktığını söylemiyor; her karenin bir köşesinde bir şey gizleniyor gibi görünüyor. Jack Nicholson, kariyer tanımlayan bir performansla ekrana yansıyor. Karakterinin içindeki yıkımı öyle ince bir doğrusal çizgide ilerletiyor ki seyirci, tam olarak ne zaman bir şeylerin kaybolduğunu anlayamıyor. Shelley Duvall ise çaresizliği ve kırılganlığı o derece gerçekçi taşıyor ki bu performans, yıllar içinde hak ettiği değeri görmeye başladı. Küçük Danny Lloyd'un üstlendiği rol ise filmin ruhunu belirliyor; çocuk gözüyle algılanan gerçeküstü tehlike, yetişkin bakışından çok daha yıkıcı bir etki bırakıyor. Korku ile psikolojik çöküşü bu denli iç içe geçiren az sayıda film vardır. İzledikten sonra bitip gitmez; zihinde kalır, anlam arar, sorar. Bazı sahneler o kadar derin yerleşir ki on yıl sonra bile bir otelin koridoruna girdiğinde hafızanı dürter. Kubrick'in sineması her zaman bu özellikteydi zaten: Sorularıyla seni bırakmaz, sana musallat olur.