Yaz tatili denince aklımıza gelen o tanıdık telaş, kalabalık oteller, birbirine benzemeyen ama bir şekilde hep aynı görünen tatilciler... Jacques Tati, 1953 tarihli bu siyah-beyaz şaheseriyle bütün bu manzarayı hem sevgiyle hem de keskin bir gözle perdeye taşıyor. Hikâyenin merkezinde Bay Hulot var; pipolu, garip yürüyüşlü, kasıtsız bir kaos üreticisi. Küçük bir Fransız sahil kasabasının sayfiye otelinde tatil yapan diğer misafirler arasında yer alan Hulot, aslında kimseye zarar verme niyeti taşımayan, tam tersine son derece iyi huylu bir adam. Ama bir şekilde gittiği her yerde küçük tuhaf olaylar peşinden koşar; bir tenis maçı beklenmedik bir hal alır, sessiz bir lokanta bir anda cıvıl cıvıl olur, plajda sıradan bir an hiç hesapta olmayan bir şeye dönüşür. Tati'nin dehası burada kendini gösteriyor: Geleneksel bir güldürü anlayışıyla yetinmiyor. Diyalog neredeyse yok, fıkra yok, açıklama yok. Komedi görüntünün içine sinmiş; beden diline, zamanlama hassasiyetine, arka planda geçen küçük ayrıntılara gizlenmiş. Seyirci bu sahneleri izlerken gülmekten çok tebessüm ediyor, çünkü tanıdık bir şeye bakıyor; modern hayatın ritmine ayak uydurmaya çalışan ama bir türlü uyduramayan insanın yalnızlığına. Film aynı zamanda tatil kültürünü de nazikçe hicvediyor. Herkes eğlenmek için orada, ama kimse gerçekten eğlenemiyor gibi görünüyor. Hulot ise tam ortasında, saf ve biraz da hüzünlü bir figür olarak duruyor. Sinema tarihinin en sevimli başkişilerinden birini yaratan Tati, bu filmle kendine has bir dil kuruyor; sessiz sinemanın mirasını modern komediye bağlayan, geçmişle bugün arasında zarif bir köprü.