Hindistan'ın kırsal kesiminde, toz toprak içindeki küçük bir kasabada büyüyen dokuz yaşındaki Samay, hayatının seyrini değiştirecek bir keşifle karşılaşır: sinema. O güne dek bu büyüyü hiç deneyimlememişken, eski ve yıpranmış bir perdede dans eden ışık ve gölgelerle ilk kez yüzleşmesi, onu bambaşka bir dünyanın kapısına taşır. Pan Nalin'in yarı otobiyografik bu filminde anlatılan şey, yalnızca bir çocuğun sinema sevdası değil; bir tutkuya dönüşen merakın, engelleri nasıl anlamsız kıldığının hikayesidir. Babasının onayı olmadan her gün sinemaya giden Samay'ın macerası, izleyiciyi hem sıcak bir nostaljiyle hem de derin bir özlemle sarıp sarmalamaktadır. Filmin en büyük başarılarından biri, Gujarat'ın kırsal dokusunu ve o bölgeye özgü yaşam ritmini perdeye adeta kazımasıdır. Çocuk oyuncuların doğallığı, profesyonel aktörlerin teknik ustalığının çok ötesinde bir gerçeklik duygusu yaratmaktadır. Nalin, selüloit şeritlerin içinden sızan ışığı bir metafora dönüştürüyor: Hikayeler ışığa, ışık hayallere, hayaller ise bir ömre yön veren tutkulara dönüşüyor. Özellikle sinemanın dijitalleşmeye yüz tuttuğu günümüzde, bu filmi izlemek, yitip giden bir büyüyle vedalaşmak gibi hissettiriyor. Oscar ödüllü The Elephant Whisperers ile aynı yıl Hindistan'ın yabancı dil filmi seçkisine giren yapıt, sinemanın kendisine duyulan sevgiyi en saf haliyle perdeye taşıyor.