Bellek, travmanın en gizemli kurbanıdır. Ari Folman'ın hem yönetmenliğini hem de kendi rolünü üstlendiği bu yapıt, 1982 Lübnan Savaşı'nın gölgesinde yitip gitmiş bir zihnin kendini yeniden keşfetme yolculuğunu anlatıyor. Folman, gençliğinde bir asker olarak bizzat yaşadığı olayları neredeyse tamamen unutmuştur. Bu sessiz boşluk, sıradan bir unutkanlık değil; zihnin kendini korumak için kurduğu duvarların ardına sakladığı kolektif bir yıkımın izleridir. Yapıt, animasyonu alışılmadık biçimde kullanıyor. Gerçek röportajlardan damıtılan bu hikâye, çizgi film estetiğiyle aktarılırken ne fantezi ne de masal izlenimi veriyor. Aksine animasyon burada bir özgürlük aracına dönüşüyor; savaşın zihinlerde bıraktığı çarpık imgeler, kaygıyla yüklü rüyalar ve bastırılmış anılar ancak bu görsel dille tam anlamıyla hayat bulabiliyor. Sarı tonların kasvetli parıltısı, şiddetin soğuk soyutluğuyla iç içe geçiyor. Folman'ın arkadaşlarıyla gerçekleştirdiği söyleşiler, filmi aynı zamanda bir savaş muhasebesi hâline getiriyor. Her tanıklık yeni bir parçayı yerleştiriyor, ama resmin tamamı hem izleyici hem de Folman için uzun süre muğlak kalıyor. Sabra ve Şatilla katliamının gölgesi tüm yapıya sinmiş; Folman bu gölgeyle yüzleşmek zorunda kalıyor. Savaş sinemasının nadir başyapıtlarından biri olan bu film, suçluluk, sorumluluk ve hafızanın ahlaki boyutlarını sorgularken izleyiciyi derinden rahatsız ediyor. Ama bu rahatsızlık, tam da filmin istediği şey.