1930'ların Şikago'su, yalnızca caz müziğinin ve buhranın değil, aynı zamanda sokak zekâsının ve hayatta kalma sanatının mekânıdır. George Roy Hill'in ustalıkla kurguladığı bu klasik, sinemanın en eğlenceli ve en katmanlı dolandırıcılık hikâyelerinden birini beyazperdeye taşır. Ragtime'ın neşeli ritmine eşlik eden her sahne, izleyiciyi hem güldürür hem de bir sonraki hamlenin ne olacağını tahmin etmeye zorlar. Paul Newman ve Robert Redford, perdeye birlikte çıktıklarında kimyaları o denli doğal akar ki bu iki ismi ayrı ayrı düşünmek neredeyse imkânsız hale gelir. Biri tecrübeli, diğeri hırslı; biri yorgun, diğeri açgözlü — ama ikisi de aynı tehlikeli dünyanın içinde soluk alır. Filmin asıl çekiciliği de buradan kaynaklanır: Karakterlerin birbirini tamamladığı bu dinamik, seyirciye samimi bir bağ sunar. Hikâye, bir intikam arzusundan doğsa da kısa sürede çok daha büyük bir oyuna dönüşür. Ortada güçlü ve acımasız bir suç patronu vardır; onu hedef almak ise sıradan bir kurnazlıkla değil, mükemmel planlanmış, katmanlı ve her adımda yeni bir sürpriz barındıran büyük bir tuzakla mümkündür. Film, bu tuzağın inşasını izleyiciyle birlikte kurar; ama hiçbir zaman tüm kartlarını masaya koymaz. Senaryonun en güçlü yanı, seyirciyi sürekli aktif tutmasıdır. Her diyalog bir ipucu, her bakış bir mesaj gibi hissettirir. Nerede kandırıldığınızı, nerede bilgilendirildiğinizi tam olarak çözemezsiniz. Film biter bitmez geriye dönüp bazı sahneleri yeniden düşünmek kaçınılmaz olur. 1973 yılında yedi Akademi Ödülü kazanması tesadüf değildir. En İyi Film ödülünün yanı sıra yönetmenlik, senaryo ve kostüm gibi dallarda da takdir gören yapım, zamanın ruhunu hem görsel hem de dramatik açıdan son derece başarılı biçimde yansıtır. Ama asıl etkileyici olan, onlarca yıl geçmesine rağmen hâlâ taze ve canlı durmasıdır. Suç sinemasının ve komedi dramanın kesiştiği bu nadir noktada duran film, seyirciye sadece bir hikâye sunmaz — onları da oyunun bir parçası yapar.