Philadelphia'nın kalabalık sokaklarında, "Paddy's Pub" adlı sefil bir İrlanda barının karanlık köşelerinde beş insan yaşıyor — ya da daha doğrusu, hayatta kalmaya çalışıyor. Ama bu insanların hayatta kalma mücadelesi, bildiğiniz türden değil. Onlar için asıl mesele her zaman kendileri: kendi çıkarları, kendi küçük oyunları, kendi bitmez tükenmez ve çoğunlukla tamamen anlamsız planları. Amerikan televizyonunun en uzun soluklu canlı aksiyon komedi dizilerinden biri olan bu yapım, neredeseyse yirmi yıldır ekranlarda varlığını sürdürüyor. Bu başlı başına bir mucize, çünkü dizi hiçbir zaman izleyiciyi memnun etmeye çalışmıyor. Karakterleri sevimli değil, ahlaki pusulaları yok, büyüme yayları son derece şüpheli. Peki o zaman ne bu kadar çekici kılan? Cevap, tam da bu yüzsüzlüğün içinde gizli. Charlie, Mac, Dennis, Dee ve Frank'ten oluşan bu beşli, insanlığın en karanlık, en utanç verici, en bastırılmış dürtülerini perdesiz bir şekilde sahneye taşıyor. Bencillik, kibir, cehalet ve ahlaki çöküntü burada şakaya dönüştürülmüyor; aksine bu özellikler hikâyenin tam merkezine yerleştiriliyor ve seyirci kendini hem gülerken hem de rahatsız hissederken buluyor. İyi bir kara komedi tam da bu hissi yaratır. Danny DeVito'nun beşinci sezondan itibaren kadrosuna katılmasıyla dizi yeni bir enerji kazanmış olsa da asıl gücü, yaratıcıların aynı zamanda başrol oyuncusu olmasından geliyor. Bu durum, karakterlerin inanılmaz bir özgünlük ve tutarlılıkla yazılmasını sağlıyor. On yedi sezon boyunca aynı insanları izliyor, onların hiç değişmediğini görüyor ve tuhaf biçimde bu değişmezliği seviyorsunuz. Dizi aynı zamanda döneminin sosyal ve siyasi havasını keskin bir dille eleştiriyor; ama bunu didaktik ya da vaaz veren bir tonla değil, kaosun tam ortasından yapıyor. Philadelphia sadece bir şehir değil, burada neredeyse varoluşsal bir arka fon işlevi görüyor. Her bölüm küçük bir kargaşa senfonisi. Gülersiniz, sonra neden güldüğünüzü sorgulay