Evrene dair sorular sormak, insanlığın en kadim alışkanlıklarından biridir. Biz kimiz? Nereden geldik? Bu uçsuz bucaksız karanlıkta nerede duruyoruz? İşte bu soruların peşinden gitmek isteyenler için hazırlanmış bir yapım, hem gözleri hem de zihni açan bir yolculuğa davet ediyor. Neil deGrasse Tyson'ın rehberliğinde yola çıkan bu belgesel seri, Carl Sagan'ın 1980'de bıraktığı mirasın üzerine yeni bir dünya inşa ediyor. Tyson'ın anlatıcılığı, teknik bilgiyi soğuk ve mesafeli bir biçimde aktaran bir ses değil; aksine, merakını hiçbir zaman yitirmemiş, büyülenmeye hâlâ açık bir bilim insanının sıcaklığını taşıyor. Bu ton, her şeyden önce yapıyı özel kılan şey. Görsel dil son derece zengin. Animasyonlar tarihin derinliklerine inip bilimin unutulmuş kahramanlarını hayata döndürürken, uzay görüntüleri insanı küçüklüğüyle barıştırıyor. Evrenin milyarlarca yıllık serüveni ekrana sığdırılmaya çalışılıyor ve şaşırtıcı biçimde bu çaba karşılık buluyor. Her bölüm ayrı bir tema üzerine kurulu olduğundan, anlatı hem belirli bir odağa sahip hem de bütünlüklü bir tablo çiziyor. Yapım yalnızca astronomiden beslenmiyor. Biyoloji, fizik, kimya, tarih ve felsefe birbiriyle iç içe geçiyor. Evrimden uzay-zamana, kozmolojiden astrobiyolojiye uzanan bu geniş yelpaze, izleyiciye bilimin ne denli bütünleşik bir düşünce biçimi olduğunu hissettiriyor. Ve bu hissiyat belki de en değerli katkısı. Cosmos izledikten sonra insan, pencereden dışarı baktığında ya da geceyi seyrettiğinde dünyayla ilişkisinin hafifçe değiştiğini fark ediyor. Bir hüzün de var burada, inkâr edemezsiniz. Evrenin devasa ölçeğiyle yüzleşmek önce sizi küçültüyor, sonra tuhaf bir biçimde özgürleştiriyor. Anlamın ne olduğunu sorguluyorsunuz, merakınızı kıymetli buluyorsunuz ve bilimi insanlığın en güzel ortak dili olarak görmeye başlıyorsunuz. İki sezon boyunca bu deneyimi sunmayı başaran Cosmos, yalnızca bilgi aktarmıyor; bir bakış açısı miras bırakıyor.