Marvel evreninin en karizmatik figürlerinden biri olan Loki, kendi adını taşıyan bu dizide bambaşka bir boyuta taşınıyor. Aldatma, kimlik ve varoluşsal arayış temalarını ustalıkla harmanlayan yapım, sıradan bir süper kahraman hikâyesi olmaktan çok uzakta duruyor. Hikâye, Asgard'ın çıkarcı ve manipülatif prensinin kendini bir kez daha beklenmedik bir durumun ortasında bulmasıyla başlıyor. Bu sefer karşısında onu aşan, hatta belki de anlayan gizemli bir örgüt var. Zaman kavramının tüm sınırlarının muğlaklaştığı, neyin gerçek neyin kurgu olduğunun sürekli sorgulandığı bu evrende Loki, kendi doğasıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Ve bu yüzleşme, izleyiciyi beklenenden çok daha derin sulara sürüklüyor. Tom Hiddleston, yıllardır benimsediği rolü bu dizide gerçek anlamda sahipleniyor. Karaktere yalnızca kötülük ve kurnazlık değil, kırılganlık ve hüzün de katıyor. Buna ek olarak Sophia Di Martino ve Owen Wilson gibi isimler de hikâyeye kendine özgü bir enerji ve derinlik kazandırıyor. Her bölümde yeni bir katman açılırken karakterler arasındaki kimyayı izlemek başlı başına keyifli bir deneyime dönüşüyor. Yapımın en güçlü yanlarından biri, görsel ve anlatı dilinin birbiriyle bu denli uyumlu çalışması. Zaman yolculuğu ve çoklu evren gibi kavramlar pek çok yapımda seyirciye ağır gelebilirken, burada bu unsurlar organik ve sürükleyici bir biçimde kurguya işleniyor. Retro-fütüristik estetik, bürokratik absürtlük ve felsefi sorularla yüklü diyaloglar bir araya gelince ortaya alışılmadık, özgün bir atmosfer çıkıyor. İkinci sezonuyla birlikte dizi, ilk sezonun bıraktığı soruları yanıtlamak bir yana, daha büyük ve daha riskli bir anlatı alanına açılıyor. Ke Huy Quan'ın kadroya katılması ise bu yolculuğa taze bir soluk getiriyor. Hem Marvel hayranları için hem de bu evreni uzaktan takip edenler için samimi bir davet niteliği taşıyan Loki, sonunda ne iyi ne de kötü olmanın ötesinde bir soruyu soruyor: Kaderimiz gerçekten bize ait mi?