El çizimi animasyonun neredeyse yok olmaya yüz tuttuğu bir çağda Genndy Tartakovsky, sanata olan inancını perdeye taşıyor ve izleyiciyi dili, sözcükleri, hatta medeniyetin kendisini geride bıraktığı bir dünyaya sürüklüyor. Primal, ilk bakışta sade bir hayatta kalma hikâyesi gibi görünebilir; bir mağara insanı, bir dinozor, aralarında geçen sessiz bir ittifak. Ama bu yüzeyin altında çok daha ağır, çok daha ham bir şey yatıyor. Tartakovsky, diyalogu bir anlatı aracı olarak neredeyse tamamen reddediyor. Karakterlerin ağzından tek anlamlı cümle çıkmıyor; duygular, bağlar ve acılar yalnızca bakışlar, duruşlar ve hareket yoluyla aktarılıyor. Bu tercih başta bir kısıt gibi hissettirse de zamanla dizinin en büyük gücüne dönüşüyor. İzleyici, ekrana bakarken bir şeyler izlediğini değil, bir şeyleri bizzat hissettiğini fark ediyor. Kayıp, korku, öfke ve dayanışma gibi kavramlar herhangi bir dile ihtiyaç duymadan doğrudan içe işliyor. Dizi görsel açıdan da cesaretinden taviz vermiyor. El çiziminin getirdiği o organik sertlik, şiddet sahnelerine hem gerçekçi bir ağırlık hem de neredeyse ritüelistik bir boyut kazandırıyor. Kanlı, vahşi ve zaman zaman bunaltıcı olan bu sahneler seyirlik bir şova dönüşmüyor; tersine, hayatta kalmanın ne kadar acımasız bir mücadele olduğunu hatırlatıyor. Primal, şiddeti araç olarak kullanıyor, dekor olarak değil. İkinci ve üçüncü sezonlarla birlikte hikâye, prehistorik arka planın çok ötesine geçiyor. Farklı zaman dilimleri, yeni karakterler ve beklenmedik temalar devreye giriyor; ama dizinin özündeki yalnızlık ve bağ kurma ihtiyacı hiç değişmiyor. İnsan ile hayvan arasındaki bu olası olmayan dostluk, giderek evrensel bir anlam kazanıyor: Ortak acı, ortak düşman ve ortak hayatta kalma arzusu, en derin köklere sahip bağları doğuruyor. Primal, animasyonu "çocuklara ait bir şey" olarak konumlandıran her önyargıyı yerle bir ediyor. Bu, modern animasyonun sınırlarını zorlayan, izlendikten sonra insanın içinde uzun süre kalan, nadir ve özgün bir yapıt.