Aditya Dhar'ın imzasını taşıyan bu yapım, yönetmenin Uri: The Surgical Strike ile başlattığı gerilimli yolculuğun çok daha karanlık ve çok katmanlı bir evresine taşıyor izleyiciyi. Casusluğun gölgeli koridorlarında, ihanet ve sadakatin iç içe geçtiği bir dünyada geçen hikâye, seyirciye siyasi gerilimin sadece ekranda değil, neredeyse bedeninde hissedilen ağırlığını yaşatıyor. Ranveer Singh burada alışılmış karizmatik enerjisinden sıyrılarak çok daha içe dönük, yorgun ve tehlikeli bir karakter inşa ediyor. Gizli operasyonların labirenti içinde ilerleyen bir adamın hem dışarıdan hem de içeriden kuşatılmışlığını yansıtırken, izleyici sürekli kimin kimi takip ettiğini, kimin kime hizmet ettiğini sorgular hâlde bulunuyor. Arjun Rampal ve R. Madhavan ise bu tabloya güç ve belirsizlik katan iki önemli parça olarak öne çıkıyor; her biri sahneye girdiğinde gerilimin bir tık daha arttığını hissetmemek mümkün değil. Film, Pakistan merkezli bir terör örgütü ve siyasi yozlaşmanın Hindistan'ın iç dinamikleriyle nasıl kesiştiğini ele alırken, milliyetçilik ve vatanseverlik gibi kavramlara naif bir gözle bakmıyor. Aksine bu duyguların nasıl araçsallaştırılabileceğini, bir askerin ya da ajanın hangi bedeli ödeyerek vatan hizmetinde kalabileceğini sorguluyor. Gizli operasyonların altındaki insani çatlakları, ihanetlerin nasıl kişisel tarihlere dayandığını da derinlemesine işliyor. 229 dakikalık süresiyle iddialı bir yapı kuran film, bu uzunluğu dolduracak yoğunlukta bir senaryo sunuyor. Sorgu sahneleri, çete dinamikleri ve siyasi komplo katmanları birbirini besleyerek ilerliyor; hikâye hiçbir zaman tek bir türün sınırında kalmıyor. Zaman zaman ham bir şiddetle, zaman zaman sessiz ve hesaplı bir gerilimle seyirciyi bulunduğu yerden kıpırdatmıyor. Dhar, bu filmde bir intikam hikâyesinin yalnızca kişisel bir hesaplaşma olmadığını, aynı zamanda kurumsal çürümenin ve devlet sırlarının da yüzleşmeyi beklediğini ima ediyor. Perde kapanmadan önce kimin gerçekten cevap vereceği sorusu ise zihinlerde uzun süre asılı kalıyor.