Bazı aşk hikâyeleri yalnızca kalpleri değil, yaşama bakışı da değiştirir. John Green'in dünya genelinde milyonlarca okuyucu kazanan romanından beyazperdeye taşınan bu film, tam da bu türden bir etkiyle geliyor. Hazel, on altı yaşında, akciğerlerine sıçramış bir kanserle ve her gittiği yere taşımak zorunda olduğu oksijen tüpüyle yaşıyor. Hayat onun için büyük ölçüde küçülmüş; umutlar törpülenmiş, gelecek belirsizleşmiş. Annesi ısrarla katılmasını istediği bir destek grubunda Augustus ile tanışması ise bu donuk tabloya beklenmedik bir renk katar. Augustus da hastalıkla yüzleşmiş, bedelini ödemiş biridir. Ama onun bakışlarındaki ışık, kötümserliğe yer bırakmaz. Josh Boone, bu hikâyeyi melodrama düşmeden, duyguyu zorlamamak için özenli bir denge üzerine kuruyor. Shailene Woodley, Hazel'ı ne acınası bir kurban ne de cesaret abidesi olarak canlandırıyor; tam ortada, gerçek ve savunmasız bir insan olarak. Ansel Elgort ise Augustus'a hem karizmatik hem kırılgan bir derinlik katıyor. İkili arasındaki kimya doğal akıyor, zoraki değil. Amsterdam'a uzanan yolculuk ise filmin ruhuna metaforik bir katman ekliyor. Hastalığın gölgesinde bile bir özgürlük arayışı, sıradan anları alışılmadık bir yoğunlukla hissettiriyor. Zaman zaman acı güldürüyor, zaman zaman tam tersine susturuyor. Willem Dafoe'nun dahiyane biçimde işlenmiş bir karakterle sahneye girişi ise filmin duygusal evrenine beklenmedik bir gerilim katıyor. Genç izleyiciye hitap etse de bu hikâye çok daha geniş bir kitlede iz bırakıyor; çünkü anlattığı şey hastalık değil, sınırlı zamanın içinde anlam aramak.