Yüzeyin altında köklü bir medeniyet yüzyıllardır varlığını sürdürmektedir. Okyanusların derinliklerinde kurulan bu kadim düzen, insanlığın gözünden uzakta kendi yasalarıyla, kendi hırslarıyla ve kendi çatışmalarıyla var olmaya devam etmektedir. Atlantis, DC animasyon evrenine bu filmle birlikte yalnızca bir efsane olarak değil, kendi içinde karmaşık siyasi dengelere sahip canlı bir krallık olarak giriş yapar. Ethan Spaulding'in yönettiği yapım, bir yandan Adalet Birliği'nin takım dinamiklerini olgunlaştırırken öte yandan Arthur Curry adlı karakterin kökenlerini ve kimlik arayışını odak noktasına yerleştirir. İki dünya arasında sıkışıp kalmış bir adamın hikâyesi, salt bir köken masalının çok ötesine geçer. Kim olduğunu bilmeyen biri için en büyük sınav, güç sahibi olmak değil; o gücü hangi değerler adına kullanacağını keşfetmektir. Film bu soruyu seyirciye sormaktan çekinmez. DC Animasyon Evreni'nin önceki filmlerinde atılan temeller üzerine inşa edilen yapı, tanıdık yüzleri yeni tehlikelerle buluşturur. Batman'in soğuk hesapçılığından Cyborg'un varoluşsal sorularına, Wonder Woman'ın savaş iştahından Green Lantern'ın sivri diliyle yarattığı rahatlama anlarına dek ekip, tek bir karakterin gölgesinde kaybolmadan bir bütün oluşturur. Nathan Fillion'ın seslendirdiği Hal Jordan bu dengeyi korumada özellikle belirgin bir katkı sunar; mizah ile gerilimin bir arada var olmasını sağlar. Atlantis'in görsel dili ise filmin en çarpıcı unsurlarından biridir. Su altı sahnelerindeki renk paleti, kara üzerindeki çatışmalardan keskin biçimde ayrışır ve izleyiciyi gerçekten başka bir dünyaya taşıdığı hissi verir. 72 dakikalık kısa süresine karşın film bu atmosferi sıkışmış hissettirmeden kurmayı başarır. Siyasi entrika, aile bağlarının karmaşıklığı ve kimliğin ağırlığı temalarını süper kahraman aksiyonuyla harmanlayan yapım, hem serinin hayranlarına hem de DC evrenine yeni adım atanlara kapılarını ardına kadar açık tutar. Tahtın kime ait olduğu sorusunun cevabı ise seyircide uzun süre yankılanmaya devam eder.