Zaman, geri alınamaz olanı geri almanın en tehlikeli aracıdır. Flash, yani Barry Allen, bunu zihninin bir köşesinde hep biliyordur; ama kalp, aklın sesini her zaman duymak istemez. Sevdikleri için her şeyi feda etmeye hazır bir kahramanın, tek bir anlık kararıyla nasıl bir felaketi tetikleyebileceğini sorgulayan bu film, süper kahraman türünün alışılageldik zafer anlatısından sıyrılarak çok daha karanlık ve duygusal bir bölgeye adım atıyor. DC'nin animasyonlu evreninin en sert, en vicdansız yapımlarından biri olarak anılan bu film, izleyiciyi alışık olduğu parlak renkli kahramanlar dünyasından koparıp tanınmaz hale getirilmiş, yıkıma sürüklenmiş bir gerçekliğin içine fırlatıyor. Atlantis ile Amazon uygarlıkları arasındaki amansız savaş, yalnızca fiziksel bir yıkımı değil, ahlaki bir çöküşü de simgeliyor. Sevdiğimiz karakterler burada bambaşka birer yüze bürünüyor; kimileri daha acımasız, kimileri ise beklenmedik biçimde insani. Bu dönüşümler, hikâyeye salt aksiyon filmi olmanın çok ötesinde bir derinlik katıyor. Jay Oliva'nın yönetiminde şekillenen yapım, animasyonun sınırlarını zorlayan koreografisi ve kasıtlı olarak ağırlaştırılmış tonu sayesinde kendini kanıtlıyor. Seksen dakikayı biraz aşan süresiyle şişirilmemiş, her sahnesi amaca hizmet eden bir kurgu anlayışı benimsiyor. Müzikten görsel tasarıma kadar her unsur, bu bozulmuş dünyanın ağırlığını hissettirmek için bilinçli tercihlerle örülmüş. Ama asıl çarpıcı olan, filmin özünde yatan etik sorusu. Geçmişi değiştirme gücüne sahip olsan ne yapardın? Bu soru, Barry Allen'ın omuzlarında somut bir yük olarak taşınıyor ve seyirci de o yükün altında nefes almaya çalışıyor. Kayıp, özlem ve fedakârlık temaları, süslü kostümlerin ardında son derece gerçek bir insani acıya işaret ediyor. Hem çizgi roman okurları hem de türe yeni adım atacaklar için güçlü bir giriş noktası olan bu film, eğlencelinin ötesinde bir şey vaat ediyor: Bir kahraman masalının aynı zamanda trajedi olabileceğini hatırlatıyor.