Bazı bağlar, ölüm bile olsa kopmaz. Bazı ruhlar, hayatta yalnızca bir kez değil defalarca karşımıza çıkar; bazen farklı bir yüzle, bazen farklı bir sesle, ama her seferinde tanıdık bir sıcaklıkla. Gail Mancuso'nun yönettiği bu dokunaklı yapım, tam da bu inancı beyazperdeye taşıyan bir his yolculuğuna dönüşüyor. Serinin önceki filminde başlayan büyülü anlatı burada yeni bir ivme kazanıyor. Bailey artık sadece bir köpek değil; köklü bir ailenin hafızası, nesilden nesile taşınan görünmez bir ip. Bu kez odak noktası, ailenin genç ve kırılgan üyesi CJ. Henüz küçük bir çocukken hayatına giren ve ona koşulsuz bir sevgiyle bağlanan Bailey, CJ'in zorlu büyüme sürecinde hem tanık hem de sessiz bir rehber oluyor. Ama asıl etkileyici olan, bu bağın engeller, ayrılıklar ve yıllar geçse bile nasıl yeniden ve yeniden kendini var ettiği. Film, yetişkinliğe adım atmanın ne kadar karmaşık ve bazen ne kadar yalnız hissettiren bir süreç olduğunu büyük bir içtenlikle ele alıyor. CJ'in annesiyle yaşadığı gergin ilişki, hayatın ona sunduğu düzensizlik ve içindeki boşluklar; tüm bunlar tanıdık geliyor çünkü bir noktada hepimizin hissettikleri. Bailey ise bu kaosta sabit kalan tek şey gibi. Yeniden doğuşun ve sadakatin simgesi olarak hikâyenin tam merkezine yerleşiyor. Dennis Quaid ve diğer oyuncular hikâyeye insani bir ağırlık katarken, asıl duygusal yükü taşıyan Kathryn Prescott'ın CJ yorumu oluyor. Genç bir kadının kendi sesini bulma çabası, seyircide derin bir empati uyandırıyor. Josh Gad'ın seslendirdiği Bailey ise o naif ve sevecen iç sesiyle izleyiciyi ekrana bağlıyor. Aile filmi etiketinin ötesine geçen bu yapım, kaybı, umudu ve yeniden başlamayı anlatan bir insan hikâyesi aslında. Gözyaşlarınızı tutmak güç olacak, ama bu gözyaşlarından sonra içinizde kalan şey hüzün değil, şaşırtıcı biçimde bir sıcaklık oluyor. Hayatınızda sizi hiç yalnız bırakmamış birini düşündürüyor; ister insan olsun, ister dört ayaklı.