Kimi zaman en beklenmedik anlarda, en yanlış numarayla kurulmuş bir bağlantı, hayatın seyrini tamamen değiştirebilir. San Francisco'nun sisli sokaklarını ve sıcak ışıklarını arka plan olarak kullanan bu romantik komedi, modern iletişimin yarattığı garip boşluklarda filizlenen bir duygu hikâyesini anlatıyor. Zoey Deutch'un canlandırdığı genç kadın, kaybettiği kız kardeşiyle konuşmanın tek yolunu sesli mesajlarda buluyor. Bu mesajlar; kahkahası olan itiraflar, utanç verici anekdotlar ve yalnızca iki kız kardeş arasında anlam taşıyabilecek o narin, kırılgan samimiyetle dolu. Sorun şu ki, bu mesajlar hiç de gitmeleri gereken yere gitmiyor. Yönetmen Leah McKendrick, bu basit yanlış anlaşılma üzerine hem duygusal hem de komik bir yapı kurmuş. Filmin tonu, acıyı neşeyle kucaklaştırma konusunda son derece dengeli bir hat izliyor. Yası, karanlık bir zemine oturtmak yerine hayatın içindeki absürt anlarla harmanlayan bu yaklaşım, hikâyeye özgün bir nefes kazandırıyor. Nick Robinson'ın canlandırdığı yabancı ise bu mesajları dinledikçe bambaska bir kadını, hiç görmediği birini tanımaya başlıyor. Sesinden, kelimelerinden, güldüğünde sesin nasıl değiştiğinden. Romcom türünün son yıllarda klişelere boğulduğunu düşünenlere bu film, türün neden hâlâ işlediğini hatırlatıyor. Mesele sürpriz bir kavuşma ya da hesaplanmış bir engel değil; iki insanın birbirini gerçekten tanıma biçimi. Burada tanışma, yüzden değil sesten, bedensel dilden değil kelimelerin seçiminden başlıyor. Bu da izleyiciye romantizmin en eski ve en saf biçimini sunuyor: sesi dinlemek. Nick Offerman ve Ciara Bravo gibi yan karakterlerin katkısıyla film, duygusal ağırlığını hiçbir zaman sadece çifte yüklemiyor. San Francisco, sıradan bir dekor olarak değil neredeyse bir karakter gibi var oluyor sahnelerde. Şehrin ritmi, filmin temposuna işliyor. Hem kayıpla barışmayı hem de yeniden bağlanmayı konu alan bu film, izleyiciyi gülümsetirken içini sızlatıyor. Hafif görünümlü ama katmanlarına inildikçe düşündüren, romantik komedinin zarif sınırlarında dans eden bir yapıt.