Marvel evreninin en renkli ve en çılgın köşelerinden birinde geçen bu film, Taika Waititi'nin yönetmenlik anlayışının doruk noktalarından birini temsil ediyor. "Thor: Ragnarok" ile seriye bambaşka bir soluk katan Waititi, bu kez daha da ileri gidiyor ve süper kahraman sinemasını beklenmedik bir duygusal derinlikle harmanlıyor. Filmin kalbi, gerçek anlamda iki farklı hikâyenin birbirine dolanmasından oluşuyor. Bir yanda yıllar içinde kendini kaybetmiş, arayış içindeki bir Thor var; öte yanda ise Mjolnir'in gizemli bir şekilde yeni bir sahibi seçmesiyle bambaşka bir boyut kazanan bir hikâye. Bu iki izlek bir araya geldiğinde ortaya hem güldüren hem de beklenmedik anlarda içini sıkan bir anlatı çıkıyor. Waititi, kahkahayı ve hüznü aynı sahneye sığdırabilme konusunda ender rastlanan bir yeteneğe sahip ve bu filmde bu yeteneği sonuna kadar kullanıyor. Filmin asıl sürprizi ise Christian Bale'in canlandırdığı Gorr karakteri. Tanrı Kasabı olarak bilinen bu antagonist, MCU tarihinin en karanlık ve en iyi yazılmış kötü adamlarından biri olma potansiyelini taşıyor. Bale, her sahneye derin bir tedirginlik hissi yükleyerek filmin komedi ağırlıklı tonuyla tuhaf ama etkileyici bir gerilim yaratıyor. Onun varlığı, filmin zaman zaman uçuşan enerjisini yere bağlıyor. Görsel açıdan ise film gerçekten cesur tercihler yapıyor. Renk paletindeki ani ve bilinçli değişimler, bazı sahnelere adeta başka bir dünyanın kapısını aralıyor. Bu estetik tercihler, hikâyenin tematik yüküyle örtüşünce sıradan bir süper kahraman filmine özgü olmayan bir atmosfer ortaya çıkıyor. Natalie Portman'ın geri dönüşü de filmin önemli eksenlerinden birini oluşturuyor. Jane Foster karakteri bu kez çok daha fazlasını sunuyor ve Portman'ın performansı, seyirciye hem güç hem de kırılganlığın aynı anda var olabileceğini hissettiriyor. Eleştirmenler arasında tartışmalara yol açan, kimi zaman çok dağınık bulunan ama izleyiciyle duygusal bir bağ kurmayı başardığında son derece etkili olan bu film; sevgi, kayıp ve inancın nereye dayandığı gibi evrensel soruları süper kahraman kılığına bürüyerek soruyor. Cevaplar her zaman net olmayabilir, ama sorular zihinlerde uzun süre kalıyor.