DC Animated Movie Universe'ün bu son durağı, izleyiciyi bambaşka bir yere götürüyor. Süper kahraman animasyonlarından beklenen o tanıdık iyimserliği, zafer duygusunu ve kurtarıcı finallerini burada aramak beyhude; çünkü Apokolips Savaşı, türünün neredeyse hiç denemediği bir şeyi yapıyor: kaybetmenin gerçekten nasıl bir şey olduğunu gösteriyor. Yıllar içinde birbirine bağlanan onlarca animasyon filmiyle örülen bu evrenin birikimi, burada tek bir noktada patlıyor. Darkseid'in Dünya üzerindeki zaferi bir arka plan değil, filmin kendisi. Hikâye, her şeyin zaten mahvolduğu bir noktadan başlıyor ve bu karanlık başlangıç, filmin en cesur tercihlerinden biri. Seyirci tanıdık yüzleri tanıdık koşullarda değil, kırılmış, yorgun ve umutsuz halleriyle buluyor. Matt Ryan'ın sesiyle John Constantine bu karanlık atmosferin tam merkezinde duruyor. Büyü ve aksiyon unsurlarını harmanlayan anlatı, Adalet Birliği'nin klasik dinamiklerine ek olarak daha gölgeli, daha belirsiz karakterlere de sahne açıyor. Bu karışım, filmin ruhuna uygun düşüyor; çünkü burada siyah-beyaz bir iyilik-kötülük mücadelesi yok, hayatta kalmanın kendisi bile tartışmalı bir erdem haline geliyor. Yapımın yaklaşık doksan dakikası boyunca tempo hiç düşmüyor. Ancak bu hız, yüzeyselliğe yol açmıyor; aksine, sürekli akan bir yıkım hissi yaratıyor. Her sahne bir şeylerin daha da kötüye gittiğini hatırlatıyor ve bu birikim, finali duygusal açıdan son derece ağır bir yere taşıyor. Umut varsa bile kirli ve bedeli yüksek bir umut bu. Animasyonun görsel dili de bu karamsarlıkla örtüşüyor. Renk paleti kasıtlı olarak baskılı, aksiyon sahneleri ise hem görkemli hem de amansız. Karakterlerin acı çektiğini hissetmek, bu tür animasyonlarda nadir rastlanan bir duygu. Evrenin hayranları için bu film hem bir kapanış hem de bir hesaplaşma niteliği taşıyor. Tanıdık her karaktere duyulan bağlılık, filmin tehlikelerini gerçek hissettiriyor. Apokolips Savaşı, süper kahraman animasyonunun ne kadar olgun ve cesur bir yere gidebileceğini kanıtlıyor.